Puch en Tomos Club Vlaanderen
Michel Mol en de waterkeringsmuur


Ritverslag van Michel Mol nr. 2


Met puch onderweg!

Op een dag hadden een paar mensen een idee om te gaan vissen vlakbij de waterkeringsmuur. Wist ik veel waar dat ook al was.... Toen ik vroeg waar in Amerika dat ergens moest zijn, kreeg ik het antwoord dat het niet in VS lag, maar veel dichter bij de Noorderburen. Nu komt het probleem.
Ik mocht wel mee, m.a.w. ik was welkom, maar er was geen plaats meer in de auto, aangezien die al volzat met visgerief (man, je houdt het niet voor mogelijk wat die visfreaks allemaal meezeulen). Dus? Wat nu gedaan? Ik met mijn stomme kop... " ´k Zal wel met den brommer gaan!"
Zo gezegd, zo gedaan... ´s morgens om 5:30 vertrokken na een rijplanning uitgestippeld te hebben.... Omstreeks 07.00h kom ik aan te Goes... zoek daar maar eens iets open op dat uur. Eindelijk iets gevonden, na een koffie of twee, krijg ik de vraag: "Moet jij nog ver?". Ik geef het antwoord: " Ik moet nog naar de waterkeringsmuur". Krijg ik de vraag of ik met de wagen ben. Ik zeg:"nee, ik ben met den brommer". krijg ik de vraag of ik: volledig gek ben , of ontsnapt uit één of andere psychiatrische instelling.

Nadat ik verteld heb dat ik met een PUCH rijd... herzien ze hun mening van compleet geschift tot "toch tof". Ik heb in dat cafeetje zelfs nog een koffie met een broodje GRATIS gekregen.
Ik moest natuurlijk ook nog wel tanken, dus het adres van een benzinestation heb ik daar ook nog gekregen, met de melding dat ik maar moest zeggen dat ik gestuurd was door de eigenaar van da café... de eigenaar zou het wel regelen. Ik moest inderdaad geen frank (gulden) betalen. Het was in orde. Toen ik achter een hoek van het benzinestation ook een MV50 in mijn ooghoek kreeg, wist ik waarom... ik ben er geraakt, bij die vissers...uiteindelijk. En terug thuis geraakt ook. Sterke motortjes, die Puchs.... Het was een heerlijke rit die ik helemaal (spijtig genoeg) op mijn eentje gemaakt heb, stijl easy rider en vooral lone rider. Ik zit nu met de tranen in mijn ogen als ik er aan terugdenk, want kort nadien is mijn boezemvriend en puchcompagnon gestorven door een tragisch ongeval met zijn puch. Maar ik heb toch heimwee om het nog eens over te doen, maar dan met een hele hoop Puchs. Als iedere Puchie (of is het pucher) er zo over denkt, zijn we op de goeie weg.

PUCH FOREVER!

Puchies,
Michel

terug naar ritverslagen

Copyright © PTCV 2004 - 2017
Contact : E-mail : info@ptcv.be Tel: 03-2971539