Puch en Tomos Club Vlaanderen
OP BEZOEK BIJ ´PROFESSOR´ PUCH

of
Ten huize van Robbert Brouwer

Professor Barabas kennen de meesten onder ons wel als die verstrooide professor uit de Suske & Wiske-stripreeks die onze striphelden met zijn zelfontworpen teletijdmachine al vele onvergetelijke avonturen heeft doen beleven, en ons als lezers op die wijze tijdens tal van luie zondagnamiddagen en gerokken vakanties heeft laten meegenieten van hun tijdreizen naar lang vervlogen dagen. Wat professor Barabas is voor de stripliefhebber is ´professor´ PUCH - zoals ie zichzelf met een zweem van ironie noemt in advertenties op oldtimerbromfietssites - voor de PUCH- en TOMOS-liefhebber: een eminent en wat ouder heerschap dat je meevoert naar ´de tijd van toen´, een tijd waarin PUCH het straatbeeld in vooral Nederland overheerste en tijdens dewelke ´streetgangs´ van velerlei pluimage diezelfde straten onveilig maakten, en revolteren tegen het gezag nog een ´statement´ was.
Stap dus in die tijdmachine en laat je meevoeren, en snuif die onvergetelijke geur op van het echte tweetaktmengsel dat onze puchies tot die ongeëvenaarde rijprestaties aandrijft:
Robbert - door mij kortweg Rob genoemd - is orthodontist van beroep: dat is zijn vak en specialiteit. Voorheen bezat hij een zelfstandige praktijk, maar de werkdruk die hier uit voortvloeide deed hem wijselijk besluiten om zijn diensten als tandarts-specialist (orthodontist) deeltijds aan te bieden aan tandartspraktijken in zijn nabije omgeving. Zo houdt hij nog wat tijd over voor zijn hobby en uitlaatklep, die tevens zijn grote passie is: PUCH.

Rob had tot voor korte tijd zijn vaste stek in Den Haag, politiek centrum van het land, maar ook de stad waar Nederland zich PUCH, als ingevoerd product vanuit Oostenrijk, echt toeëigende en definitief omsloot als eigen kind. Niet voor niets is de alomgeprezen Haagsche PUCH vandaag de dag nog steeds zo gegeerd en doet hij menig hart nog sneller slaan. Daar wonen en werken in die woelige jaren kan dan ook moeilijk anders dan beelden op het netvlies en sporen in het hart achterlaten. Zo ook bij Robbert, die op zijn zestiende maar al te graag zo´n brommer tot de zijne wou maken, maar helaas in die dagen over onvoldoende guldens beschikte om z´n zoete wens bewaarheid te zien. Bovendien stonden zijn ouders er op dat hij zich ernstig toelegde op zijn studies en leek een aanschaf ook daardoor erg veraf.
Eigenwijs als ie was, en vastbesloten om z´n wens wel degelijk in vervulling te zien gaan, schafte hij zich een frame aan en sprokkelde hij langs kant en wal losse onderdelen die andere stadsgenoten en PUCH-bezitters daar achterlieten bij het ontmantelen van hun fabrieksklare tweewieler tot een echte, kale Haagsche PUCH. Hij smokkelde die onderdelen naar z´n kamer en trachtte daar onopgemerkt zijn gegeerde goed te assembleren. Helemaal onopgemerkt bleef dit knutselwerk uiteraard niet lang, maar het plan lukte en al gauw reed de jonge Robbert trots rond op z´n eigenste PUCH. Getuige bijgaande foto uit de oude doos.
Robbert hield zich ver van de ´gangs´ die de straten toendertijd onveilig maakten en in Chicagostijl kleine oorlogjes onder elkaar uitvochten. Ook toen al was er een duidelijk onderscheid tussen de PUCH-rijders en de berijders van andere merken zoals Zündapp, Kreidler en Flandria. De eersten hadden vaak een hogere scholing genoten en wensten zich te onderscheiden van de ´buikschuivers´ die het vooral om snelheid te doen was.

Intussen stond de tijd niet stil. PUCH verdwijnt bij Robbert wat op het achterplan, zoals bij zovelen onder ons. Maar dan, ongeveer vier jaar terug, biedt er zich de opportuniteit aan om terug twee PUCH´s aan te schaffen: een ´déclic´ in het hoofd en een nieuwe passie maakt zich van hem meester. Vanaf dan gaat het snel: hij schuimt onrustig beurzen af en vergaart een onvergelijkelijke collectie ´items´ die hem tot echt ´collectionneur´ maken. Ook hiervoor verwijzen we naar de bijgesloten foto´s ter illustratie .
We laten hem even zelf aan het woord over deze periode in Den Haag: "Toen ik in Den Haag woonde en mijn ouders waren er niet meer verveelde ik me dood. Door mijn voorliefde voor Oostenrijk als vakantieoord kwam ik door een mazzeltje in contact met een deurwaarder in Wenen en ben ik intussen al wel zeven keer naar Oostenrijk geweest met mijn oude Volvo met aanhanger om PUCH-stock uit Falingen in te voeren. Die Volvo telt nu trouwens bijna 570.000 kms. Ik ben wat gaan sleutelen aan enkele van die specimen en heb er een stel te koop gezet. Dit resulteerde in heel gezellige avonden met puchliefhebbers en sommigen zijn echte vrienden geworden. Soms verkoop ik er al eens één, maar het blijft een hobby. Als mensen eentje vakkundig willen laten restaureren, dan raad ik ze altijd Rinky Toys aan; Rinke is immers best een aardige kerel". Ook hier spreken de foto´s boekdelen.
Naar schatting wist hij in de loop der laatste jaren zeker ruim honderd puchies op Nederlandse bodem te krijgen.

Ongeveer twee jaar terug dan ´verwerft hij zijn eredoctoraat´ en begint hij zijn loopbaan als ´professor´ PUCH onder de PUCH-liefhebbers, een niet zonder enige zelfspot zichzelf toegemeten titel die hij gebruikt om zich wat te onderscheiden van andere grapjassen in het PUCH-wereldje die af en toe hun waar en diensten aanbieden op Marktplaats of op de PTCN-site. Over zijn intenties als hobbyist is hij echter zeer duidelijk: "Ik vind het leuk om een beetje als ´onnozelaar´ op de puchscène op te treden, maar heb geen commerciële intenties: het is mij enkel om puch als hobby te doen. Als ik uit de kosten geraak, dan ben ik al dik tevreden".

Bij hem thuis - nu te Nijverdal, bij zijn vrouw Trijntje, in het echte Hoge Noorden, althans vanuit Vlaanderen blikkend - treffen we dan ook alles aan wat een PUCH-bromfietsliefhebber behoeft om zijn hobby met hart en ziel uit te oefenen: splinternieuwe bagagerekjes en sturen, zadels, buddyseats, onderdelen allerlei. Kortom: een netjes uitgeruste werkplaats, doch ook een keurige stalling waarin de opgeknapte puchies staan te schitteren.
In het vorige nummer van het clubblad konden we de ´grootste´ helper van Rob tijdens deze herstelbezigheden al eens bewonderen op de foto.
Het echte ´bronmateriaal´ bevindt zich enkele straten verder: Robbert huurde immers enkele garageboxen af om al het ingevoerde materiaal te stockeren, in afwachting van ´de grote beurt´.
Op het moment van mijn bezoek was al veel moois verdwenen, maar zoals je zelf kan merken loonde de visite zeker nog de moeite. Wij schatten dat er nu toch nog een 30-tal puchies gestald staan: een tiental in goede tot zeer goede staat; de rest goed bruikbaar als gegeerd restauratie-object: opknappers heeft ie al aan 250 tot 350 eurootjes te koop. Voor een eerlijke, nette en goede PUCH betaal je rond de 600 à 900 euro, en, zoals hij zelf zegt "altijd vrij van plamuur en andere decepties". Voor opknapwerk-op-maat moet je uiteraard iets dieper in de geldbeugel tasten.

Flits jezelf terug in de tijd en ga er zelf eens langs. Afspreken kan je via zijn e-mailadres r.w.brouwer@wanadoo.nl Je kunt dan zelf met deze nostalgische dromer uit de sixties kennismaken.


EEN PRETTIGE TIJDREIS TOEGEWENST !

Rudi Kennes,
vliegend reporter van dienst

Terug naar clubblad pagina

Copyright © PTCV 2004 - 2017
Contact : E-mail : info@ptcv.be Tel: 03-2971539