Puch en Tomos Club Vlaanderen
De crash van Rob of ´Icarus achterna´




Rob ziet er wat gehavend uit dezer dagen. Neen: hij was niet in Londen op de metro en neen, hij zat niet op het minibusje in Turkije. Waar hij wel zat, was op één van zijn puchies (God weet waar naartoe) doch lang bleef hij daar niet op zitten.
Wellicht liet hij zich inspireren door de Texaanse cowboys die hun ongetemde hengsten in bedwang proberen te houden tijdens de rodeo, of droomde hij van het Nirwana, want hij zocht wel degelijk hogere sferen op: hij vloog eventjes maar kwam dus net als Icarus enige tijd later ten val.
Maar onkruid vergaat niet en zelfs z´n puchie kwam er vrij goed uit. Er zijn dus nog wonderen in deze wereld !

We laten hem even zelf vertellen over deze ´hoge vlucht´:
"Hoe kan dat nou, denk je dan: zo´n buiteling (over kop) en dan nog maar alleen de achterkant van het spatbord beschadigd. Het stuur is op twee plaatsen beschadigd, een trapper is krom en het zadel heeft een slijtplek. Verder niets. Als het een scooter was waren alle plasticdelen er af geknald."


"Ieder persoonlijke puchgeschiedenis begint met: "toen ik zestien was enz."
Bij mij idem, maar in het kader van dit verslag : ik had de eerste twee jaar 7 ongelukken met mijn puch: over een hek, door het ijs, tegen een auto die de oprit verliet, een vrouw met solex die zomaar afsloeg [solex total loss en haar kunstgebit doormidden], met te crossen enz, enz.

Afgelopen zondag besloot ik om de rij ongelukken te completeren: ging ik met mijn haagsche superpuch [nieuwstaat,origineel] een stukje rijen weet je wel. Naar Ommen, daar waar The White Eagles Club de buurt onveilig maakt.

Ik heb al heel wat met deze eyecatcher gereden, zonder ook maar enig probleem. Vlakbij Ommen besliste het lot er evenwel anders over: mijn spatbord schoot los, ik viel ietsje, maar niets aan de hand, zo dacht ik eerst nog. Het schoot meteen door me heen: de puch niet achterlaten, want dan wordt hij gestolen. Ik kreeg een black-out en een vrouw heeft me geholpen. Daarna ben ik weggereden met het spatbord onder mijn voorwiel, na 50 meter over de kop geslagen en mijn arm gebroken. Ik dacht weer alleen aan de puch. Een toevallig passant heeft mijn spatbord losgemaakt en toen ben ik nog 20km verder naar huis gereden: schakelen was moeilijk. Achteraf bleek in het ziekenhuis dat mijn ellepijp was gebroken: die stond een cm naast waar ie eigenlijk hoort te zitten. In het ziekenhuis is mijn arm opgerekt, reponeren lukte niet erg en daarom moet ik er dinsdag aan geopereerd worden.

Resumé: als je in een plotse stress-situatie komt, dan kan je blijkbaar heel veel, maar verlies je toch wel het logisch vermogen om de juiste dingen te doen." NB: om lijkenpikkers voor te zijn: deze puch is niet te koop.

Kaartjes sturen om Rob beterschap te wensen mag uiteraard wél: stuur ze naar r.w.brouwer@wanadoo.nl en doe het best met één van die leuke e-cards die je op onze site vindt of op die van de ptcn.

Copyright © PTCV 2004 - 2017
Contact : E-mail : info@ptcv.be Tel: 03-2971539